Universiteit Leiden

nl en

Liefde in Leiden

Tijdens de studententijd bloeien vele nieuwe liefdes op. De universiteit vroeg haar alumni hun persoonlijke verhaal te delen. Hier vindt u de verhalen van de alumni die reageerden op de oproep 'Alumnibureau zoekt liefde!'.

"We met through a common friend in September 2013 during the anniversary celebration at the FSW. Priscila, who is from Ecuador, was a Master’s student of International Relations and Diplomacy, whereas Gerrit was studying his Master’s degree in Political Science and Public Administration. We spent two wonderful years together in and around Leiden and The Hague. For some time we traveled back and forth to Hamburg because Priscila was doing her internship at UNESCO there. The distance that we had to overcome in order to see each other got much longer, though, from late 2015 onward when Gerrit started to work as a PhD researcher in Florence and Priscila moved back to Ecuador to start working in Quito.

Two years later, in December 2017, Priscila moved back to Europe to start working in Switzerland. Having to travel a mere five hours between Florence and Switzerland, it almost feels as if we are living together now! It’s been a little over five years since we met during our student time in Leiden, and we’re happy to get married in March, in the Stadhuis of this wonderful city!”

"Zelden leer je elkaar zo goed kennen als in de pressurecooker van de organisatie van een groot evenement als de KMT (Kennismakingstijd, red.). In de maandenlange bubbel waarin wij als commissie Bijstand 1989 leefden was de chemie dermate goed, dat vrijwel alle bestaande relaties op de klippen liepen en er drie bijstandsliefdes ontstonden. Daarvan is de onze, nu dertig jaar later, de enige die stand gehouden heeft. De basis werd gelegd met het samen verkopen van advertenties bij de lokale middenstand. Het Nullenboekje en de kas moesten gevuld  worden. Gierend van de lach – en waarschijnlijk nog half dronken  zwierden wij de stad door en kregen het steeds weer voor elkaar dat de brave slager, groenteboer of kapper geld en een advertentietekst toezegde, in de hoop op een nieuwe groep klanten. Tel gedeelde humor, kameraadschap, steun in moeilijkere tijden en uiteindelijk verliefdheid bij elkaar op en je hebt een sterke basis. Dit jaar vieren we ons 25-jarig huwelijk en gaan met onze kinderen (22 en 24) een geweldige reis maken.  Nog steeds vieren we het leven!"

"Ik heb mijn vriend leren kennen in het eerste jaar MST, in 2009, op 1 september (eerste echte collegedag). Vanaf dag één waren we onafscheidelijke vrienden, maar we hadden op dat moment allebei een vriend/vriendin. Maar altijd vrienden door dik en dun. Dit zijn we al die jaren gebleven, dus dit jaar al tien jaar bevriend. We hebben bijna alles op onze studie samen gedaan, van bachelor tot master, specialisaties, stage bij dezelfde onderzoeksgroep, noem het maar op. Iedereen vond altijd al dat we een stelletje moesten worden, maar wij waren toen nog "gewoon" vrienden.

Na vijf jaar op de universiteit rondgelopen te hebben, gingen onze relaties vlak achter elkaar stuk (met een tussenpoze van drie maanden). Vlak daarna sloeg de vonk tussen ons over, want we hadden samen al zoveel meegemaakt, en waren de beste vrienden. Sinds 1 september 2014 zijn wij samen. Dit jaar dus op 1 september 5 jaar. Ondertussen wonen we samen in Voorschoten, vlakbij de stad waar we elkaar vonden en waar we gestudeerd hebben."

"Wij (Abi (28, MA Archeologie) en Thomas (34, MA Kunstgeschiedenis)) hebben elkaar leren kennen toen Abi in 2013 naar Leiden kwam om aan een masteropleiding aan de faculteit archeologie te beginnen. Tijdens de introductiedagen waar ik meehielp als gids raakten we met elkaar in gesprek en in de maanden daarna kwamen we elkaar regelmatig tegen tijdens het uitgaan.

Nadat we samen naar een tentoonstelling in Amsterdam waren gegaan sloeg de vonk definitief over en toen we allebei afgestudeerd waren trokken we samen in een klein appartementje in Leiden Noord. Enkele maanden later kreeg Abi een PhD positie aangeboden aan de universiteit van Durham en zijn we samen eind 2014 naar Engeland verhuisd. Daar wonen we nu nog steeds en nadat we in 2017 elkaar het ja-woord gegeven hebben is ons gezin inmiddels uitgebreid met onze dochter Aoife die in januari 2018 geboren is."

"Archeologie aan Universiteit Leiden heeft ons samengebracht. Mijn Spaanse vrouw Estefanía en ik ontmoetten elkaar in ons eerste studiejaar, in 2001. Al snel waren we onafscheidelijk. Elk studiemoment in de UB liep uit op een (onuitgesproken) date. In de avonduren gingen we gewoon verder, chattend achter de computer.

Tijdens een bezoek aan het Rijksmuseum van Oudheden heb ik alle moed bij elkaar geraapt om haar te vertellen wat ik voor haar voelde. In de collectiezaal van de Griekse oudheid schraapte ik mijn keel om een paar van te voren gerepeteerde zinnetjes te stamelen. Er viel een stilte, ze keek ze me verwachtingsvol aan… maar net op het moment suprême kwam er een groepje museumbezoekers de zaal in wandelen. Het moment was voorbij...

De liefde bleek echter veel en veel sterker en al snel was het officieel aan. De eerste anderhalf jaar woonden we samen in een kamer van 15 vierkante meter. De perfecte formule om elkaar door en door te leren kennen. Dat was een fantastische tijd! In het kader van de studie gingen we samen op veldwerk in Mexico en ontwikkelden we ook een gezamenlijke liefde voor Latijns-Amerika. Met reizen naar dat werelddeel zijn we nooit gestopt.

Nu, na 16,5 jaar hebben we nog altijd een prachtige relatie, een geregistreerd partnerschap, twee honden en een kat en samen heel wat avonturen beleefd. Leiden is echt onze stad; hier hebben we elkaar leren kennen, bloeide onze liefde op en zijn we al 16,5 jaar heel gelukkig. We zien ons hier niet meer weg gaan. Maar die mislukte liefdesverklaring in het museum… dat voelt nog steeds als een gemiste kans. Misschien wel de perfecte plek voor onze bruiloft?"

"Op de allereerste dag van de studie was het al raak! Ik zat al in een werkgroepkamer te wachten tot de rest van de studenten erbij zouden komen uit de lezingzaal. Toen Dave binnenkwam was het letterlijk liefde op het eerste gezicht. Gelukkig was het wederzijds en na een week of zes werden we officieel ‘het eerste koppel van het studiejaar 2005’. Onze mentor zei nog tijdens de kerstborrel tegen ons: 'Ach, het eerste koppel houdt nooit stand...'

Ik studeerde in 2011 af na een dubbele Master Engelse Taal en Cultuur en Dave studeerde in 2013 af als meester in de rechten. Datzelfde jaar hebben we ons verloofd tijdens een vakantie in ons favoriete plekje in Zuid-Duitsland, waar wij in 2017 op dezelfde datum een trouwceremonie hebben gehouden.

Annelieke is zelfstandig (juridisch/medisch) vertaler onder de naam TransLegal Translations en Dave is werkzaam als jurist bij Defensie."

Dick en Linda leerden elkaar kennen in 2006 tijdens de studiereis van de studievereniging “The European Law Students’ Association”(ELSA) naar Berlijn. Het was niet bepaald liefde op het eerste gezicht. 

Linda: "Ik vond Dick erg komisch en grappig, maar erg druk."
Dick: "Linda viel me meteen op, maar ze was in al haar standpunten wel erg principieel. En in alle eerlijkheid, ik dacht ook: zij is vast out of my league.

Na de Berlijnreis sloeg de vonk nog steeds niet over, maar na hun bestuursjaar bij ELSA (dat volgende op die studiereis) bleven ze wel bevriend. Ze konden erg goed met elkaar praten en hadden best veel contact. Linda kon nog steeds hartelijk om alle grapjes van Dick lachen. Linda: “We wandelden samen ook veel op het strand. Dat was altijd erg leuk!”. Wanneer ze beiden afgestudeerd zijn en beginnen met werken, slaat in 2010 wel opeens de vonk over. 

In 2013 vraagt Dick Linda ten huwelijk in Parijs en in 2014 trouwen ze in Den Haag. Dit jaar zijn ze dan ook vijf jaar getrouwd en hebben nog altijd heel veel lol samen. Dick: “Ik ben nog steeds dol op Lin! Ik vind het mooi hoe het is gelopen. Linda: “Ja! Wie had dat gedacht na die Berlijnreis (lachend)”?

"In augustus 2000 hebben we elkaar op de eerste dag van de EL CID week voor de Hooglandse kerk ontmoet. Ik, Liesbeth, was eerstejaars Franse taal en letterkunde, Jorrit tweedejaars geschiedenis. Mijn El CID mentor moest een hertentamen maken en Jorrit viel in en is de rest van de week gebleven. Na de El CID week zijn we gaan daten en in oktober werden we officieel een koppel. Nu ruim 18 jaar later zijn we nog steeds samen en wonen we ook nog steeds in Leiden. Onze kleine studentenkamertjes hebben we ingeruild voor een karakteristieke arbeiderswoning. Wel hebben we nog steeds een huisgenoot: onze 11-jarige kat Fidel 😊

Omdat de Leidse universiteit een rode draad in ons leven is, hebben we vorig jaar een portret van onszelf laten maken waar het oude academiegebouw niet op mocht ontbreken."

Ons verhaal:

April 1975. De redactie-in-spe van de Leidse Universitaire Almanak 1976 komt voor het eerst samen. Enkele mensen kennen elkaar, student geschiedenis en studente pedagogiek nog niet. De klus wordt aangenomen en later is er sprake van het kennismakings- cq installatiebezoek  aan rector magnificus prof. A. E. Cohen.

Mei 1976. De redactie betrekt haar kantoor aan de Doezastraat (uitgeverij Samsom Sijthoff) en doet enthousiast en intensief mee aan het vierde eeuwfeest van de Rijksuniversiteit Leiden.

Zomer 1975. De feestvierders vertrekken en Leiden wordt stil maar aan de Doezastraat gonst het: de redactie werkt hard en het vonkt van de ideeën, maar ook van liefde onder een aantal redactieleden.

December 1975. De Almanak wordt feestelijk uitgereikt, in de jaren daarna gloeien de "activiteiten" van meerdere redactieleden nog door. Eerder genoemde twee studenten trouwen in:

September 1978. Een van de hoogtepunten is de felicitatiebrief aan hen van rector magnificus Cohen, die daarmee vanuit de universiteit de betrokkenheid bij het jonge geluk gestalte geeft. Het paar blijft, tot op heden, in Leiden wonen. Beiden studeren af en volgen de ontwikkelingen op de universiteit, al zijn ze er niet (wetenschappelijk/arbeidsmatig) aan verbonden.

September 2018. 40-jarig huwelijksfeest van deze twee Leidse ex-studenten, die door hun geschiedenis onlosmakelijk verbonden blijven aan Leiden, haar universiteit en last but not least aan elkaar!

"Ik ontmoette Kevin de eerste dag van de introductieweek, tijdens de rondleiding in het Kamerlingh Onnes gebouw. We bleken in dezelfde werkgroep te zitten en allebei van koffie te houden. Hij vroeg wat voor koffie ik dronk, waarna hij afrekende en zei: ik moet toch wel een beetje een goede indruk maken.

Om eerlijk te zijn was ik meteen betoverd. Zo ongemakkelijk als dat ik kon zijn, zo moeiteloos gingen de gesprekken. Ik merkte dat na die dag, hij iedere dag opnieuw naast me zat. Hij liet me lachen, maakte alles nét even leuker. Meer dan werkgroepgenootjes waren we niet. We besloten een donderdag avond uiteten te gaan. We hadden allebei een zwakke plek voor sushi en achteraf gezien ook voor elkaar. Ik was nerveus, wat gek was. Ik kende hem immers steeds beter. Het was vertrouwd, zelfs zonder elkaar jaren te kennen.

Daarna ging alles vanzelf. De dag erna spraken we af om wat te drinken. Dat was de eerste dag dat ik uitdrukkelijk merkte hoe hij zich voelde, vlak voordat zijn lippen voor het eerst de mijne raakten. Drie oktober brachten we samen door, gefeest, gelachen, hij stelde me voor aan vrienden van vroeger. Hij is echt, oprecht en de meest bijzondere persoon. Nu zijn we maanden verder. We komen de ene mijlpaal na de andere tegen. Kerst vierden wij bij zijn ouders en bij de mijne. We zijn met heel veel liefde samen het nieuwe jaar in gegaan. Afgelopen januari hebben we een prachtige reis naar Kaapverdië gemaakt.

Maar het mooiste aan ons verhaal is, dat hij andere dingen heeft onthouden dan ik. Hij vertelt hetzelfde verhaal, maar met andere momenten die voor hem belangrijk waren. Hij vertelde dat hij al wist wie ik was, nog voor onze ontmoeting. Ik maakte de fout om te knikken in de collegezaal, waarna ik een microfoon onder mijn neus kreeg om antwoord te geven. Hij had me gezien. Én me onthouden. Ik had geen idee.

Dus ja, ik ben betoverd. Zo cliché als het klinkt. Ik hoop nog jaren met deze jongen door te mogen brengen. Ik ben verliefd."

 

"2016 was het jaar dat we allebei begonnen aan onze bachelor in Leiden. Na de ElCid kozen we beiden voor dezelfde vereniging, namelijk studentenkanovereniging Levitas. Naast het samen maken van een cocktail tijdens een cocktailavond van Levitas, zagen we elkaar eigenlijk niet vaak. Daar kwam verandering in toen we besloten een keer te gaan hardlopen samen. We voelden meteen een klik. Daarnaast ging de training zo lekker dat we ons spontaan inschreven voor de Leiden Marathon. In de weken naar de marathon, waarbij we de meeste trainingen samen deden, kwamen we steeds dichter bij elkaar.

Toen uiteindelijk de dag des oordeels was aangebroken, en we na 42.2 kilometer hand in hand over de finish kwamen, was er geen weg meer terug. Inmiddels zijn we al bijna twee jaar verder en is de liefde die we voor elkaar voelen alleen maar sterker geworden, wat hopelijk nog vele jaren zo mag zijn."

Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie