Iftar bij CADS: ‘Er gaat niets boven een gezamenlijke maaltijd’
De Ramadan is inmiddels halverwege. Tijdens deze maand vasten veel moslims van zonsopgang tot zonsondergang, waarna het vasten wordt verbroken met de iftar: een maaltijd die in het teken staat van samenkomen en delen. Afgelopen maandag kwamen we voor het derde jaar op rij bijeen op het Instituut voor Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie om deze bijzondere traditie met elkaar te delen.
Het idee voor een gezamenlijke iftar ontstond drie jaar geleden bij PhD candidaat Fitri Murfianti en oud-mederwerker Yasmin Ismail. Elk jaar wordt op het instituut kerst gevierd door een potluck lunch, een maaltijd waar stafleden iets meebrengen dat met elkaar gedeeld wordt. Zo ontstond het idee om tijdens de iftar iets soortgelijks te organiseren.
Iedereen welkom
Net zoals bij de jaarlijkse kerstlunch, zijn bij de jaarlijkse iftar alle stafleden van CADS welkom, ongeacht religieuze of culturele achtergrond. Die diversiteit was duidelijk terug te zien op tafel, die rijk gevuld was met gerechten uit allerlei keukens - van pizza’s tot pilav en van bubur kacang hijau tot brownies.
Meer dan vasten
De Ramadan is meer dan een maandlang vasten en de iftar is meer dan het onderbreken hiervan. Het is ook een periode van bezinning, waarin mensen stilstaan bij hun geloof en hun leven, en waarin dankbaarheid en het delen met anderen centraal staan.
Twee soorten geluk
Dit is ook iets wat PhD kandidaat Mukh Imron Ali Mahmudi benadrukt als hij de iftar inleidt: ‘Er zijn twee soorten geluk tijdens de ramadan. Ten eerste is vasten volgens het islamitische geloof een spirituele vervulling; mensen zullen geluk ervaren in het hiernamaals als beloning voor hun vasten. Ten tweede is er het geluk dat mensen ervaren wanneer ze na een dag vasten hun vasten verbreken (iftar). Samen iftar vieren bij CADS betekent dat geluk delen met iedereen die meedoet.’
Solidariteit en zorgzaamheid
Zijn supervisor, Professor Bart Barendregt sluit af: ‘Er gaat niets boven een gezamenlijke maaltijd. Met name in een maand die, buiten onze muren, overschaduwd wordt door geopolitiek geweld en zware krantenkoppen. Samen het vasten verbreken lost misschien niet de wereldwijde spanningen op. Maar het is een rustig, volhardend gebaar van solidariteit, zorgzaamheid en een manier om elkaar vast te houden wanneer de buitenwereld erop uit lijkt te zijn om ons uit elkaar te drijven. En dat is een begin.’